Arels

หากลดบางอย่างให้น้อยลง คุณอาจได้บางสิ่งกลับมามากขึ้น

ลดความโกรธให้น้อยลง
... ผมได้สติกลับมามากขึ้น

ลดค่าใช้จ่ายให้น้อยลง
... ผมได้เงินเก็บมากขึ้น

ลดความคิดที่จะหาคนที่ถูกน้อยลง
... ผมได้คำตอบสำหรับทำเรื่องที่ถูกต้องมากขึ้น

ลดการพูดให้น้อยลง
... ผมทำหลายอย่างได้มากขึ้น

คิดถึงคนที่ผมรักให้น้อยลง
... ผมเข้าใจคนที่ผมรักได้มากขึ้น

รักตัวเองให้น้อยลง
... คนอื่นรักผมมากขึ้น

พูดให้ร้ายคนอื่นน้อยลง
... มีคนพูดถึงผมในแง่ดีมากขึ้น

แสดงความฉลาดให้น้อยลง
... ผมได้ความรู้เพิ่มมากขึ้น

ออกนอกบ้านให้น้อยลง
... ผมได้ความอบอุ่นในครอบครัวมากขึ้น

นอนให้น้อยลง
... ผมทำหลายอย่างได้มากขึ้น

คิดเรื่องเครียดให้น้อยลง
... ผมยิ้มได้มากขึ้น

ลดความอายให้น้อยลง
... ผมได้ความกล้ามากขึ้น

ดูละครน้อยลง
... ผมอ่านหนังสือได้มากขึ้น

ผมวิ่งให้ช้าลง
... ผมมองเห็นคนข้างหลังมากขึ้น

เชื่อให้น้อยลง
... ผมมองเห็นอะไรได้มากขึ้น

ลดทิฐิให้น้อยลง
... ผมรู้จักอภัยมากขึ้น

กระโดดให้น้อยลง
... ผมเดินได้มั่นคงมากขึ้น

กินให้น้อยลง
... ผมอิ่มได้มากขึ้น

ก้มหน้าให้น้อยลง
... ผมมองเห็นได้ไกลขึ้น

พักเหนื่อยให้น้อยลง
... ผมรู้จักความสบายมากขึ้น

เห็นแก่ตัวให้น้อยลง
... มีคนรอดชีวิตมากขึ้น

แบกของหนักให้น้อยลง
... ชีวิตผมเบามากขึ้น

ทะเลาะกับเด็กให้น้อยลง
... ผมโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

ทะเลาะกับผู้ใหญ่ให้น้อยลง
... ผมได้รับการเอ็นดูมากขึ้น

เป่าลมออกให้น้อยลง
... ผมสูดลมเข้าได้มากขึ้น

แอบฟังให้น้อยลง
... ผมได้ยินอะไรมากขึ้น

ผมคิดคำถามให้น้อยลง
... ผมเห็นคำตอบมากขึ้น

..... แล้วคุณลดอะไรได้บ้างแล้วละ .....



 

บางครั้ง... อาจหวั่นไหวด้วยใจเพ้อ
บางครั้ง... อาจพลั้งเผลอด้วยไหวหวั่น
บางครั้ง... อาจหมองใจด้วยไกลกัน
บางครั้ง... อาจต้องโศกศัลย์ด้วยหวั่นกลัว

มีหลายครั้งที่ร้องไห้... เพราะใจเศร้า
มีหลายครั้งที่เงียบเหงา... ในเงาสลัว
มีหลายครั้งที่กล้าแกร่ง... มิหวาดกลัว
มีหลายครั้งใจสั่นระรัว... ด้วยกลัวใจ

ใจของเราเมื่อมันเศร้า... เขาไม่รู้
แล้วจะยอมทุกข์ทนอยู่... หรือไฉน
ปล่อยวางเสียเถิดหนา... อย่าอาลัย
จะเศร้าโศกอยู่ใย... นะใจตน

ใจของเราทำให้สุข... สนุกสนาน
เรื่องร้ายร้ายให้พ้นผ่าน... อย่าสับสน
ได้เรียนรู้รสชาติ... ความเป็นคน
จะมีจนหรือสุขทุกข์... อยู่ที่ใจ

หากเรา หาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่า . . .
ทำไม . . . เราถึงรักคนๆ นี้นัก
 แล้วเหตุผลที่ได้ มีแค่เพียง . . . รักเพราะรัก

ฟังดูอาจเลื่อนลอย ไร้จุดหมายเกินไป
แต่สำหรับคนที่รักกัน . . .  เหตุผลเพียงแค่นี้
ก็เพียงพอ ที่จะสานต่อความรัก . . . ให้อยู่ต่อไป

แต่กับคนที่เรารักเขา  . . . แล้วเขาไม่รักเรา
ไม่เคยจะมองเห็น แม้แต่คุณค่า ในตัวเรา
ต่อให้เรา หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เขาเพียงไหน
หรือให้เหตุผลมากมาย. . .  ในคำว่า รักที่เรามีให้
เขาก็คง มองไม่เห็นมันเหมือนกัน

 และกับคนประเภทนี้  . . .
ยิ่งเราเรียกร้องมาก แค่ไหน . . .
 ก็จะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจ . . . ให้กับเราเท่านั้น

 ถ้าคุณ มีความสุขกับมัน . . . ก็ดีไป
แต่สุข . . . แล้วเหนื่อยใจ ก็น่าคิดเหมือนกัน
คนเรา . . . เหนื่อยแล้วก็ต้องพัก
ต้องหาทางออก ที่ทำให้เราดีขึ้น

กับเรื่องของความรัก ก็เช่นกัน
เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน คงต้องพักซะบ้าง
ลองหยุดวิ่งตามเขาซักครั้ง  . . . แล้วมาเดิน(แค่เดิน) ตามตัวเองดูสักหน
คุณอาจรู้สึกดีกว่า  . . . การต้องวิ่งตามใครคนนั้น
อย่างน้อยๆ คุณจะพบว่า . . .
การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น . . . ไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย

ความจริงแล้ว  . . . การรักตัวเอง ไม่ยากเลย
ถ้ายังไขว่คว้าหารัก แต่ยังไม่พบเจอคนที่รักเราจริง
ก็อย่าฝืนที่จะรัก . . .  เดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง
ถ้าเสียใจ ก็ขอให้คิดถึงตัวเองให้มากๆ
แล้วบางทีสิ่งดีๆ  . . . ก็อาจรอเราอยู่ในวันข้างหน้า

การที่เราอยู่ใกล้กับอะไรมากเกินไป . . .
เรามักมองเห็นสิ่งนั้นไม่ชัดเจน
เหมือนเสียงของหัวใจ . . .
ที่ไหวเต้นอยู่ในร่างกายเรา. . .
ยังเป็นเรื่องยากที่จะได้ยิน

คนสองคนที่อยู่ด้วยกันตลอด . . .
อาจจะทำให้เรามองไม่เห็นตัวตน
ที่แท้จริงของกันและกัน
และก็มองไม่เห็น. . . หัวใจของตัวเองชัดเจน

บางครั้ง . . . เมื่อเรารักใครสักคน
เราอาจไม่รู้เลยว่า . . .เรารักเขาแค่ไหน
หรือ . . . เขามีความหมายกับเรามากแค่ไหน

จนเมื่อถึงเวลา ที่ต้องห่างไกลกัน  . . .
ความคิดถึง . . . ก็จะเกิดขึ้น
ให้เราสามารถค้นพบคำตอบ  . . .  เหล่านั้นได้
รักแค่ไหน . . . มีความหมายแค่ไหน . . .ความคิดถึงจะตอบเอง

ลองห่างกันดูบ้าง  . . . แล้วจะรู้ว่า  . . .
ความคิดถึงนั้น “อ่อนหวาน” สักแค่ไหน . . .

               อยู่กับเธอไป ก็ไร้ค่า

               ถึงฉัน . . . จะลืมเธอไม่ได้ 
               แต่ก็ยัง . . . ดีกว่าเสียใจ ไปมากกว่านี้ 
               จากกันแล้ว  . . . ขอให้เธอโชคดี 
               พบแต่คนดี ๆ ที่รักเธอ . . . ลาก่อน

               หากต่อไปนี้ จะไม่มีเธออยู่ 
               แต่ขอให้รับรู้ . . . ฉันยังอยู่ได้เสมอ 
               จะยิ้มหัวเราะกินได้ เหมือนอย่างเธอ 
               จะสดชื่นอยู่เสมอ  . . . จะไม่ให้เธอต้องกังวลใจ 

               ขอบคุณสำหรับ วันเวลาที่ผ่านมา  . . .
               ซึ่งมันมีค่า . . . กับฉันอยู่เสมอ 
               จะไม่ลืมเลย . . . กับความทรงจำที่ได้ อยู่กับเธอ 
               จะยังคงผูกพัน อยู่เสมอ ไม่เปลี่ยนไป 

               กับการที่ . . . เธอนอกใจฉัน 
               ไม่ต้องคิดมันว่า . . . เจ็บแค่ไหน 
               น้ำตายังคง . . . ไม่แห้งเหือด ไปจากใจ 
               เจ็บแค่ไหน . . . เจียนตายก็รู้กัน 
               บทเรียนจากเธอ . . . ฉันจะเก็บไว้คิด 
               เตือนจิตไว้สม่ำเสมอ 
               เจ็บแค่ไหน รู้ไว้จะไม่พลั้งเผลอ
               กลับไปรักคนอย่างเธอ เหมือนกับคนโง่ ๆ ที่เป็นมา . . .